Κεντρική σελίδα Επάνω 1ο Τεύχος 2ο Τεύχος 3ο Τεύχος 4ο Τεύχος 5ο Τεύχος 6ο Τεύχος 7ο Τεύχος 8ο τεύχος 9ο Τεύχος Βράβευση 10ο Τεύχος 11ο Τεύχος 12ο Τεύχος 13ο τεύχος 14ο τεύχος 15ο τεύχος 16o τεύχος

 

  • Τα νέα βιβλία:Απόψεις-Εντυπώσεις

  • Απεργούν οι δάσκαλοι; Γιατί;

  • Παιδικά Ποιήματα

  • Απειλούμενα ζώα της πατρίδας μας

  • Γνωρίζοντας τον τόπο μας    

  • Ο πόλεμος του '40: Οι παππούδες μας θυμούνται

  • Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού

  • Για το Πολυτεχνείο

  • Ανέκδοτα

  • Παιδικά Διηγήματα

  • Διάφορα

  • Φωτορεπορτάζ

 

ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ:

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

   Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς είχε ως αφετηριακό σημείο την εισαγωγή νέων σχολικών βιβλίων στο Δημοτικό Σχολείο.

   Εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα, που δημιουργεί η εξέλιξη αυτή και στη βάση αυτή αναπτύσσεται ένας προβληματισμός και μια γενικότερη ανησυχία. Ωστόσο, δεν θα πρέπει αυτή η κατάσταση να γίνει αντιληπτή ως ένα αρνητικό δεδομένο, αλλά ως μια προοπτική που προσπαθεί να συμβάλει στη βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

   Βασική επιδίωξη των νέων βιβλίων είναι η προσπάθεια για ολόπλευρη, αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοπνευματικών δυνάμεων των μαθητών, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες και να ζήσουν δημιουργικά. Ως εκ τούτου, επιχειρείται η παροχή γνώσεων, η ανάδειξη συνεργασίας και επικοινωνίας, η ανάπτυξη δεξιοτήτων που συνδέουν την επιστήμη με τις ανθρώπινες δραστηριότητες μέσω της αξιοποίησης των γνώσεων, προκειμένου να διαμορφώσει ο μαθητής τις προσωπικές του αντιλήψεις και επιλογές.

   Επιπλέον, η καλλιέργεια της δημιουργικής σκέψης θα βοηθήσει τους μαθητές να χρησιμοποιούν και να συνδέουν τις πληροφορίες που δέχονται, ώστε να τις αξιοποιήσουν στην προσπάθεια ανακάλυψης της νέας γνώσης αλλά και για την επίλυση κάθε είδους προβλήματος που θα τους προκύψει. Ο μαθητής, δηλαδή, χρησιμοποιεί τις προϋπάρχουσες γνώσεις, που κατέκτησε από προηγούμενες πηγές πληροφόρησης και τις μεταβιβάζει συνδυαστικά σε άλλο περιβάλλον με στόχο να φθάσει σε λύσεις ή αποτελέσματα, που μέχρι τότε δεν φαίνονταν πως υπάρχουν.

Η ανάπτυξη της δημιουργικότητας του μαθητή, μέσα στα νέα διδακτικά βιβλία του Δημοτικού σχολείου, αφενός επιδιώκεται μέσω της ανάπτυξης διαθεματικών προσεγγίσεων-μελέτη και διερεύνηση ενός θέματος από πολλές πλευρές-και αφετέρου μέσω της ενίσχυσης και διαμόρφωσης της παιδαγωγικής ατμόσφαιρας στη σχολική τάξη. Στο πλαίσιο αυτό καλλιεργείται η κριτική αντίληψη, η μαθητοκεντρική διάσταση και η συνεργασία των μαθητών, καθώς οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να εκδηλώσουν πρωτοβουλίες, να ενεργοποιηθούν και να συμμετέχουν με υπευθυνότητα στη μαθησιακή διαδικασία. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ενθαρρύνεται ακόμη η προσπάθεια για αποτελεσματικότητα του επιτελούμενου έργου, το ενδιαφέρον για ανοιχτές διαδικασίες μάθησης, ενώ ο μαθητής παρωθείται να συλλέξει, να καταγράψει, να επεξεργαστεί και να αξιολογήσει δεδομένα αλλά και να ξεπεράσει τα όρια της ήδη οργανωμένης γνώσης, επινοώντας πρωτότυπες ιδέες και δράσεις. Στη βάση αυτή ο μαθητής δεν δέχεται παθητικά μια προϋπάρχουσα γνώση αλλά προσπαθεί να ανακαλύψει και να δομήσει τη νέα γνώση μέσα από την επεξεργασία προηγούμενων γνώσεων και εμπειριών του.

   Από τα παραπάνω συνάγεται ότι για την επιτυχή έκβαση της μαθησιακής διάστασης, στα νέα βιβλία του Δημοτικού Σχολείου, βασικές προϋποθέσεις αποτελούν: η μεθοδευμένη οργάνωσης της εργασίας, η κατάλληλη επιλογή του διδακτικού υλικού και των μαθησιακών δραστηριοτήτων, καθώς επίσης και ο εντοπισμός και χρήση των αναγκαίων στρατηγικών μάθησης που απαιτούνται σε κάθε μαθησιακή περίσταση.

   Καταληκτικά επισημαίνεται ότι τα νέα βιβλία του Δημοτικού Σχολείου δημιουργούν μια νέα προοπτική, η αποτελεσματικότητα της οποίας θα αποδειχθεί στο μέλλον. Οι ενδείξεις, ωστόσο, κρίνονται θετικές και ελπιδοφόρες και με την ανάλογη προσπάθεια θα υπάρξουν και τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Δρ.   Ιωάννης Φύκαρης

Σχολικός Σύμβουλος 1ης και 3ης Εκπαιδευτικών Περιφερειών Π. Ε. Ν. Πιερίας

 

ΟΙ ΕΝΥΠΩΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ήταν μια ζεστή, γλυκιά βραδιά του καλοκαιριού που μας πέρασε, όταν άκουσα από μια φίλη της μητέρας μου ότι θα αλλάξουν τα βιβλία του Δημοτικού Σχολείου. Με όλη μου την περιέργεια άρχισα να της κάνω διάφορες ερωτήσεις σχετικά με αυτά χωρίς να παίρνω ικανοποιητικές απαντήσεις.

   Τελείωσε το καλοκαίρι κι έφτασε η πρώτη μέρα για το σχολείο. Με πολλή λαχτάρα πήρα τα βιβλία κι άρχισα να τα ξεφυλλίζω.

   Μου έκανε εντύπωση το βιβλίο της Γλώσσας της Ε΄ τάξης: « Της γλώσσας ρόδι και ροδάνι», με ένα πολύ ωραίο εικονογραφημένο εξώφυλλο, ένα ρόδι σπασμένο. Το ρόδι η παράδοσή μας το έχει για γούρι.

   Το περιεχόμενό του φαίνεται πολύ ενδιαφέρον. Μιλά για την προστασία του περιβάλλοντος, για τα ζώα που απειλούνται με εξαφάνιση. Προτείνει στους μαθητές να αλλάξουν τον τρόπο ζωής για το καλό του περιβάλλοντος.

   Σε άλλη ενότητα γίνεται αναφορά στις σύγχρονες πόλεις και αναπόληση της παραδοσιακής γειτονιάς.

   Ξεχωριστές ενότητες αποτελούν οι εθνικές και σχολικές εορτές  όπως η 28η Οκτωβρίου και το Πολυτεχνείο.

   Στις σελίδες του γίνεται ακόμα λόγος για διάφορα αυτοσχέδια μουσικά όργανα από παλιά μέχρι σήμερα.

    Αυτά είναι μερικά από τα θέματα που περιέχονται σ’ ένα από τα βιβλία μου, που με έχει συναρπάσει.

   Τα καινούρια βιβλία έχουν πολύ ωραία εικονογράφηση.  Ανταποκρίνονται περισσότερο στα προβλήματα της εποχής μας. Άλλωστε τα παλιά βιβλία είχαν είκοσι χρόνια που κυκλοφορούσαν και ήταν πλέον ξεπερασμένα.  Εξάλλου ζούμε στη εποχή των υπολογιστών, των κινητών και των e-mail και οι σύγχρονες απαιτήσεις είναι διαφορετικές από αυτές που ήταν δυο δεκαετίες πριν.

   Εμένα προσωπικά τα καινούρια βιβλία με μάγεψαν και τα λάτρεψα.

 Αυτές είναι μερικές προσωπικές μου απόψεις για τα νέα μου βιβλία. Μπορεί όμως να υπάρχουν άλλοι μαθητές ή δάσκαλοι με διαφορετική άποψη.

Θάνος Τζήμας Ε1

                          ΑΠΕΡΓΟΥΝ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ;  ΓΙΑΤΙ;

   Τούτες τις μέρες είναι δύσκολο πολύ να ταξιδεύεις κόντρα στον άνεμο, ν’ ανάβεις - όπως λέει κι ο ποιητής – χιλιάδες μικρές  πυρκαγιές, που να φωτίζουν το σκοτάδι και να πυρπολούν τις ατίθασες ψυχές.

   Δύσκολος ο αγώνας μας κι ωραίος, γι’ αυτό απαιτεί να πάρουμε θέση, όλοι εμείς οι δάσκαλοι, για όσα γίνονται για μας ,και  κάποιες φορές, χωρίς εμάς.

   Να πούμε την αλήθεια στα παιδιά μας, σε σας τους γονείς, στον κόσμο όλο, για να μπορέσετε να έρθετε πιο κοντά μας.

 

Με απλά λόγια:

·         Αυτή η απεργία δεν έγινε για τα ψίχουλα ενός επιδόματος, όπως λένε  κι όπως θέλουν να περάσει στην κοινωνία.

·         Αρνούμαστε να γίνουν τα παιδιά και οι γονείς πελάτες ενός  σχολείου στο οποίο χορηγοί κι επιχειρήσεις θα αγοράζουν και θα πουλούν τη γνώση.

·         Δεν μπορούμε να ανεχτούμε ,ως γονείς και ως δάσκαλοι, να πληρώνουμε για να περιφέρουμε τα παιδιά στους χώρους της  ευέλικτης ζώνης  που θέλει τους μαθητές  με δικά  τους έξοδα να υποδέχονται μαζί μας τις μεγαλοεταιρείες  και να γεμίζουν οι τοίχοι των σχολείων με αφίσες  πολυεθνικών.

·         Δεν αγωνιζόμαστε μόνο για τα 1400 ευρώ στο νεοδιόριστο, αλλά για να έχει τις ίδιες αμοιβές  αξιοπρέπειας κάθε εργαζόμενος ώστε να καλύπτει  τις βασικές  ανάγκες του σαν άνθρωπος. Ότι δεν αντέχει η οικονομία, είναι ένα τεράστιο ψέμα που αποκαλύπτεται από τις διάφορες οικονομικές παραχωρήσεις σε επιχειρηματίες και βιομήχανους.

·         Επιθυμούμε την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου μας, αλλά  αρνούμαστε  τη μορφή  που της δίνουν, γιατί δε στοχεύει στη βελτίωση της εκπαίδευσης, αλλά στην κατηγοριοποίηση των σχολείων.

                                                                                                                   

   Αγαπητοί γονείς, οι μαθητές  ζητούν γνώση κι όχι απόγνωση. Θέλουν να μάθουν και να ζήσουν. Αναγκαζόμαστε να  χρυσοπληρώνουμε με πάνω από 3 δισ. ευρώ αμφίβολης αξίας ιδιωτική παιδεία  για να συμπληρώσουμε τα ελλείμματα του δημόσιου σχολείου.

  Η οικογενειακή μας ζωή έχει εξαφανιστεί στις δεύτερες δουλειές και στο πηγαινέλα στα φροντιστήρια, και στα αθλητικά κέντρα. Το νέο ευέλικτο σχολείο ίσως δε χωράει όλους τους μαθητές. Μήπως σκοπεύουν να τους στερήσουν αύριο το δικαίωμα στην εργασία, στη ζωή;   

   Καθήκον  δικό μας  και δικό σας είναι μαζί να αγωνιστούμε, για να φέρουμε την κοινωνία στα ανθρώπινα μέτρα,  για να μπορούμε να δούμε να παιδιά μας να ανοίγουν φτερά  και όχι να έρπουν.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ στο σχολείο της αγοράς και στους ιδιώτες χορηγούς.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων.

ΛΕΜΕ ΝΑΙ στο δημόσιο και ανοιχτό για όλους σχολείο.

Γι’ αυτό ζητάμε:

·     Γενναία αύξηση  των δαπανών στο 5%  του Α.Ε.Π.  Φτάνει η συνεχιζόμενη υποχρηματοδότηση της παιδείας.

·     Ενιαία δωδεκάχρονη δημόσια ΔΩΡΕΑΝ και υποχρεωτική εκπαίδευση και δίχρονη  Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή.

·     Πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια υπηρεσίας . Πραγματική δημόσια κοινωνική ασφάλιση.

·     Σταθερή και μόνιμη εργασία για όλους.

·     Κατάργηση του θεσμού του ωρομισθίου και του αναπληρωτή.

·     Μαζικούς διορισμούς στην εκπαίδευση.

·     Να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας και μόνο.

Αγαπητοί γονείς

Στον αγώνα αυτό σας θέλουμε συμπαραστάτες και αρωγούς. Σκεφτείτε ότι στη θέση μας τα επόμενα χρόνια θα είναι τα δικά σας και τα δικά μας παιδιά. Ο αγώνας αυτός δεν έγινε και δε γίνεται για το σήμερα, αλλά για το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή σε όλους τώρα και τα επόμενα χρόνια.

Ανανιάδου Άννα-Μαυρομάτη Δήμητρα-Παπαχρήστου Στέριος

 ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

ΤΟ  ΓΕΡΟ ΔΕΝΤΡΟ

Είμαι δέντρο εγώ γυμνό

και σας λέω τι περνώ

δίχως φύλλα στα κλαδιά

ζω μέσα στην παγωνιά.

 

Ο αέρας με χτυπά

μου λυγίζει τα κλαδιά

μες στο κρύο πάντα ζω

δίχως φίλους μοναχό.

 

Πόσο θάθελα και γω

σ’ έναν κάμπο να βρεθώ

και να κελαηδούν πουλιά

στα κλαδιά μου φωναχτά!

            Χάρης Ποικιλίδης Β1

 

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ο μεγάλος δείχτης τρέχει,

ο μικρός πάει πιο σιγά.

Μα η ώρα φεύγει, φεύγει

και πίσω δε γυρνά.

 

Γι’ αυτό φίλε μου έχε το νου σου

και το χρόνο σου μη χάνεις,

πρόσεχε λεπτό, λεπτό

πού θα πας και τι θα κάνεις.

            Κώστας Καραμανίδης Γ2

 

           

ΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΑ ΖΩΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

1. Το τσακάλι

   Μέχρι το 1990 ήταν «επικηρυγμένο» είδος από την πολιτεία και δίνονταν αμοιβή για τη θανάτωσή του. Έτσι την περίοδο 1974 έως 1980 υπολογίζεται πως θανατώθηκαν 7000 τσακάλια

   Οι βιότοποι που είναι απαραίτητοι για την επιβίωσή του, απειλούνται με ολοκληρωτική καταστροφή από τις πυρκαγιές κι από την εξάπλωση των αστικών περιοχών.

2.  Ο μαυρόγυπας

   Είναι ο μεγαλύτερος γύπας στην Ευρώπη με άνοιγμα φτερών που φτάνει τα 3 μέτρα. Είναι είδος που δε μεταναστεύει.

   Τον περασμένο αιώνα ο μαυρόγυπας είχε μεγάλη εξάπλωση στην Ελλάδα.  Αναφέρονται φωλιές τους ακόμα και στην Αττική, τη Βοιωτία, τη Ρόδο. Δυστυχώς το 1980 ο αριθμός τους περιορίζονταν σε 25 μόλις πτηνά.

3. Η καφέ αρκούδα

   Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι υπάρχουν 150 μόνον αρκούδες στα βουνά της Πίνδου και της Ροδόπης.

   Η καταστροφή των δασών αλλά και το παράνομο κυνήγι τους αποτελούν τις κυριότερες αιτίες εξαφάνισής τους. Οικολογικές οργανώσεις όπως ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ, η WWF και η Ελληνική Εταιρία για την Προστασία της Φύσης φροντίζουν για την προστασία τους.

4. Το αγριόγιδο.

   Μοιάζει με την κατοικίδια κατσίκα. Στην Ελλάδα ζουν στα βουνά της Πίνδου, της Ροδόπης και στον Όλυμπο σε κοπάδια των 10 - 15 ζώων. Ο συνολικός τους αριθμός σήμερα δεν ξεπερνά τα 100 ζώα.

 

5. Το αγριοκάτσικο κρι -κρι

   Ζει μόνο στην Κρήτη, στα Λευκά όρη. Είναι ζώα περήφανα και δυνατά. Κανένα άλλο μηρυκαστικό δεν έχει τη δυνατότητα να ανεβεί με τόση ευκολία τα απόκρημνα βράχια. Είναι είδος προστατευόμενο.                                                               

Τμήμα Ε1

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΖΩΟ ΤΟΥ ΑΓΡΟΚΤΗΜΑΤΟΣ

   Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα σ’ ένα αγρόκτημα. Σκέφτηκα λοιπόν να πάρω συνέντευξη από μια κατσίκα που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Είχε άσπρο μακρύ τρίχωμα, δυο γκρι κέρατα στο μακρουλό της κεφάλι και δυο έξυπνα μαύρα μάτια. Το αφεντικό της, της είχε βάλει μια κουδούνα για να μην τη χάσει. Τα τέσσερά της πόδια ήταν πολύ λεπτά σαν τσάκνα.

   Γρήγορα διαπίστωσα πως το ζώο διέθετε κι εσωτερικά χαρίσματα. Ήταν φιλόξενη γιατί μας υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά, καλή μητέρα γιατί φρόντιζε με ιδιαίτερη στοργή τα μικρά της και συναισθηματική γιατί όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια της έλειπε πολύ η μαμά της.

   Η συνέντευξή μας ξεκίνησε κάπως έτσι:

-Πόσο χρονών είστε;

-Νομίζω πέντε! (Μια κυρία δε μαρτυράει ποτέ την ηλικία της σκέφτηκε η κατσίκα).

-Ζείτε πολλά χρόνια σε τούτο το αγρόκτημα;

-Ήμουν δύο μηνών όταν ο κυρ Χρήστος με πήρε από τη μανούλα μου. Εγώ έκανα πολλές προσπάθειες για να φύγω και να επιστρέψω κοντά στη μανούλα μου μα αποτύγχανα συνεχώς. Την τελευταία φορά τη θυμάμαι πολύ έντονα.

   Ήταν βράδυ, μόλις είχε βρέξει. Έδωσα μια κουτουλιά στη μισοχαλασμένη πόρτα από το μαντρί και βγήκα έξω. Έτρεχα γρήγορα. Η απόσταση από το ένα αγρόκτημα στο άλλο δεν ήταν και πολύ μεγάλη. Πήρα λοιπόν το δρόμο για το σπίτι μου. Ξαφνικά βλέπω να πετάγεται μπροστά μου ένα αυτοκίνητο. Πάγωσα και δεν ήξερα τι να κάνω.  Δεν πρόλαβα να αντιδράσω κι εκείνο με χτύπησε στο μικρό λευκό μου ποδαράκι. Ο οδηγός το κατάλαβε. Βγήκε από το αμάξι του, με πήρε στοργικά στα χέρια του και με πήγε πίσω στο αφεντικό μου. Χτύπησε την πόρτα του και μόλις άνοιξε με παρέδωσε στα χέρια του. Θυμάμαι πως για μερικές μέρες με φρόντιζαν και οι δύο μέχρι να γίνω καλά. Βλέπετε αυτός ο κύριος ήταν φίλος του αφέντη μου κι εκείνο το βράδυ ερχόταν για να του φέρει έναν τράγο.

   Μόλις έγινα καλά, ζευγάρωσα με τον τράγο και κάναμε τρία κατσικάκια. Από τότε δεν έκανα καμιά προσπάθεια για ν’ αποδράσω. Έθαψα βαθιά μέσα μου το όνειρό μου να ξαναδώ τη μαμά μου. Έζησα ευτυχισμένη με τον άντρα μου και τα παιδιά μας. Φυσικά γνωρίστηκα καλύτερα και με τα υπόλοιπα ζώα του αγροκτήματος και τώρα περνάμε ξέγνοιαστα και χαρούμενα όλα μαζί παρέα.                                            

Πινακίδου Αθανασία Ε1

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΕΡΙΑΣ

   Το χωριό μου ονομάζεται Άγιος Άνω Ιωάννης. Βρίσκεται βόρεια της Κατερίνης την πρωτεύουσα του νομού Πιερίας. Ανήκει στο δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Κατερίνης.

   Είναι χτισμένο πάνω σε δυο μικρούς λόφους από τους οποίου φαίνεται η Κατερίνη και όλος ο κάμπος. Το χωριό μου είναι πολύ όμορφο γιατί έχει ωραίες μονοκατοικίες με μεγάλους κήπους και πολλά λουλούδια. έχει ωραία πλατεία και μεγάλη εκκλησία. Στο χωριό μου κατοικούν 650 κάτοικοι. Οι κάτοικοι είναι πρόσφυγες από τον Πόντο και Μικρά Ασία. Ασχολούνται με την καλλιέργεια του καπνού, των σιτηρών και τελευταία της ελιάς.

   Πολιούχος είναι ο Προφήτης Ηλίας και στις 20 Ιουλίου κάθε χρόνο γίνεται πανηγύρι προς τιμή του. Στο πανηγύρι έρχεται πολύς κόσμος από την Κατερίνη και τα γύρω χωριά. Είναι ευκαιρία για τους γεωργούς που κουράζονται στην καλλιέργεια του καπνού να διασκεδάσουν και να ξεκουραστούν.

   Το χωριό μου απέχει μόλις 4 χλμ. Από την Κατερίνη και έτσι οι κάτοικοί του εύκολα και γρήγορα βρίσκονται στο κέντρο της πόλης για τα ψώνια και τις δουλειές τους.

   Επειδή λοιπόν το χωριό μου συνδυάζει όλα αυτά τα πλεονεκτήματα για μένα είναι ο πιο ιδανικός τόπος κατοικίας.

Ειρήνη Κτενίδου ΣΤ1

ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΔΟΝΤΩΤΟ

   Καθώς έβλεπα τις φωτογραφίες που τραβήξαμε πέρυσι πηγαίνοντας από το Διακοφτό στα Καλάβρυτα με τον Οδοντωτό, ξαναέζησα  εκείνο το ταξίδι στο Καλαβρυτινό φαράγγι.

   Ξεκινήσαμε με το  ηλεκτρικό τρενάκι που ανάμεσα στις κύριες γραμμές. Έχει και μια τρίτη με δόντια για να σκαλώνουν οι τροχοί όπου είναι ανηφόρα και να μη γλιστράει.

   Πρώτα τραβήξαμε νότια, στον καταπράσινο κάμπο γεμάτο περιβόλια, λιοστάσια και κυπαρισσώνες. Σε λίγο χωθήκαμε στη βαθιά χαράδρα του Χελμού. Μόλις που χωρούσαμε, τόσο στενά ήταν!

   Το τρένο περνούσε γιοφύρια, μπαινόβγαινε σε σήραγγες, ανηφόριζε σα φίδι κρεμασμένο στο χάος.  Από το 1896 δε συνέβει ποτέ κανένα ατύχημα  γιατί είναι κάτω από την προστασία  της Μεγαλοσπηλιώτισσας.

   Κάτω στο βάθος κάνει απίθανο το θέαμα ο Βουραϊκός, Ερατίνο τον έλεγαν στην αρχαιότητα. Αριστερά δεξιά πλατάνια, φτέρες, αγριολούλουδα, απόκρημνα βράχια, αναρριχώμενα και πολλοί καταρράκτες.

   Κάπου ψηλά μια σπηλιά με ανάγλυφους σταλακτίτες που κρέμονταν απ’ την οροφή. Να σου ο μεγάλος καταρράκτης που οι Γάλλοι πρότειναν να κατασκευαστεί εργοστάσιο. Παλιά κινούνταν με κάρβουνο, τώρα όμως είναι ηλεκτροκίνητος.

   Σίγουρα υπάρχουν Οδοντωτοί και σε άλλα μέρη του κόσμου που ανεβαίνουν πολύ ψηλά, μα σαν το δικό μας Οδοντωτό με τις μύριες εικόνες δεξιά και αριστερά στο φαράγγι πουθενά δε θα βρουν οι κοσμογυρισμένοι τουρίστες.

Λιακοπούλου Γλυκερία ΣΤ3

                                                                            

ΟΝΕΙΡΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

   Ήταν βράδυ παραμονή πρωτοχρονιάς και είχαμε μαζευτεί όλοι στη μεγάλη τραπεζαρία για να γιορτάσουμε τον καινούριο χρόνο με ένα μεγαλοπρεπές δείπνο. Οι ευχές για καλή πρόοδο και επιτυχία τον καινούριο αυτό χρόνο έπεφταν σαν βροχή. Η ώρα πέρασε γρήγορα και οι περισσότεροι είχαν φύγει. Μετά από λίγο  αποφασίσαμε να πάμε για ύπνο. Έτσι κουρασμένοι όλοι μας πήγαμε στα κρεβάτια μας.

   Με είχε πάρει ο ύπνος ώσπου ένας δυνατός θόρυβος διατάραξε την ησυχία που επικρατούσε στην γειτονιά. Πανικόβλητη  τρέχω στο σαλόνι και τι να δω  ο Αι’ Βασίλης !!!  Ναι σωστά διαβάσατε! Ήταν ο Αι’ Βασίλης , ο  παχουλός κύριος με τα κόκκινα ρούχα και την άσπρη γενειάδα . Λίγο πιο πέρα βλέπω το έλκηθρο του και αφού ο Αι’ Βασίλης  δε με πρόσεξε βρήκα ευκαιρία να τρυπώσω στο πελώριο σάκο με τα δώρα. Γυρίσαμε ολόκληρο τον κόσμο για να μοιράσουμε τα δώρα, ενώ αυτός δεν είχε αντιληφτεί ακόμα την παρουσία μου.

   Τα χαράματα είχαμε φτάσει σε ένα πολύ περίεργο μέρος. Τα σπιτάκια είχαν σκεπή από  καραμέλα και τα υπόλοιπα αποτελούνται από πραλίνα , ενώ τα κάγκελα τριγύρω ήταν από μπισκότο. Τότε καθώς ο Αι’ Βασίλης έβαλε το χέρι του να βγάλει ένα δώρο, έβγαλε εμένα. Όμως όπως ήταν βιαστικός δεν με πρόσεξε και εγώ φοβήθηκα να μιλήσω. Τότε με πέταξε μέσα σε μια καμινάδα όπως έκανε και με τα άλλα δώρα. Ήταν σαν να ήμουν μέσα σε μια μεγάλη σκοτεινή τσουλήθρα, κι μετά έπεσα κάτω από ένα τεράστιο δέντρο φτιαγμένο από πράσινο μαλλί της γριάς. Πω πω!! τι ήταν αυτό που έπαθα; και πως θα πάω τώρα πίσω στο σπίτι μου;

   Ξαφνικά φάνηκαν κάτι μεγάλα πλάσματα που μοιάζανε με σκυλιά, φοβήθηκα πολύ. Το ένα από αυτά, το μικρότερο χοροπηδούσε γύρω μου γεμάτο χαρά, και φώναζε σε μια γλώσσα περίεργη που με ένα περίεργο τρόπο εγώ μπορούσα να καταλάβω: πόσο όμορφο είναι το καινούριο μου ζωάκι!!! Τότε κατάλαβα ότι με πέρασε για κατοικίδιο.

Και ενώ ήμουν έτοιμη να βάλω τις φωνές ακούστηκε από το βάθος η φωνή της μαμάς μου να λέει: «παιδιά ελάτε να δείτε τι σας έφερε ο Αι’ Βασίλης». Τότε κατάλαβα ότι όλα αυτά ήταν ένα όνειρο και πήρα το καλύτερο δώρο συνειδητοποιώντας ότι είμαι στο ζεστό μου σπίτι με την λατρευτή μου οικογένεια

 Τριανταφυλλιά  Καϊμακάμη    Ε3

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΄40: ΟΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ

Όταν έγινε η επιστράτευση το 1940 ήταν ημέρα Δευτέρα Ήμουν στο χωράφι. Όταν γύρισα ή γυναίκα μου μου λέει πως γίνεται επιστράτευση. Το πρωί πήραμε το δρόμο προς την Κατερίνη. Τα γυναικόπαιδα φώναζαν, έκλαιγαν. Από την Κατερίνη πήραμε το τρένο για τη Βέροια, « χαμάλικα» ο ένας πάνω στον άλλο, όλη νύχτα έβρεχε ραγδαία. Στη Βέροια φορέσαμε στρατιωτικά.  Με κατέταξαν στο πυροβολικό. Μετά από 4,5 μέρες φύγαμε για Αλβανία με τρένο. Βγήκαμε στο Αμύνταιο και κατασκηνώσαμε. Συνταχθήκαμε και περάσαμε από το Λέχοβο. Βροχή, χιόνι, κακό. Μπήκαμε σ’ ένα γυμνάσιο βρεγμένοι, μουσκεμένοι μέχρι το κόκαλο.  Το πρωί ξεκινάμε τον ανήφορο. Από το Λέχοβο στο Νεστόριο σ’ ένα χωριό, την Κολοκυνθού. Μας δέχτηκαν οι κάτοικοι,  πόντιοι ήταν, μας ζέσταναν, μας τάισαν.

Την άλλη μέρα βγήκαμε σ’ένα χωριό, το Πεύκο, από κει  στη «Λιμνίτσα»  και από κει στη «Νικολίτσα». Εκεί έγινε μεγάλη μάχη στο Μοράβα.

Εκεί πείνα ! 

Βρήκα έναν Αλβανό και του λέω: « δως μου μια γίδα να φάμε, πεινάμε .»

      -Σκα μπρε, μου λέει, δεν έχω, σαράντα έχω.

- Βρε δώσε μου μια .

- Όχι δε σου δίνω.

Του την πήρα και χόρτασαν 27 φαντάροι πατριώτες.

14 του μηνός έπεσε ο Μοράβας. Μετά στην Κορυτσά και δώστου τον ανήφορο. Βγήκαμε στη Μοσχόπολη, μετά στο Γανιμάδι,  από κει στον « Πρωτόπαπα». Κουβαλούσαμε βλήματα στον ώμο και με τα μουλάρια, χιόνιααα !

Τα Χριστούγεννα τα κάναμε εκεί. Ήρθε μια κρητικιά μεραρχία  και τι δε μας έφεραν!

Καθίσαμε μέχρι τελευταία εκεί. Δόθηκε διαταγή για οπισθοχώρηση ! Μας φώναξαν  να πάρουμε  ρούχα .Τα γόνατα έξω, ξεσκισμένα. Μια κουβέρτα κι ένα μανδύα είχαμε για σκέπασμα μες το χιόνι. Σκορπίσαμε. Στη Νεάπολη Κοζάνης μας έκλεψαν ρούχα και παπούτσια. Στον Αλιάκμονα, σε ένα χωριό μας έδωσαν να φάμε. Πώς να περάσουμε το ποτάμι; Μπήκαμε μέσα με τα χέρια δεμένα και βγήκαμε το βράδυ στα Σέρβια . Μας έβαλαν σε μια καλύβα, μας έδωσαν ψωμί από καλαμπόκι και φάγαμε.

Το πρωί βγήκαμε στη Μόρνα και από κει στο σπίτι στην οικογένεια.

 (Διήγηση γέροντα από το Λόφο Πιερίας)  -  Μαρία Λαζαρίδου ΣΤ3

 

  Τον καιρό της κατοχής ο παππούς μου ήταν μαθητής και ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Τότε μεγάλη πείνα βασάνιζε τους Έλληνες γιατί οι Γερμανοί είχαν πάρει όλα τα τρόφιμα.

    Όλοι οι μαθητές είχαν ένα δελτίο με το οποίο έπαιρναν ένα καρβέλι ψωμί.  Ήταν ένα είδος ψωμιού φτιαγμένο από λίγο σιταρένιο και πολύ καλαμποκίσιο αλεύρι καθώς κι από άλλους σπόρους.

    Όταν οι κάτοικοι μάθαιναν πως το αρτοποιείο μοίραζε ψωμί σ’ εκείνους που είχαν δελτίο, έτρεχαν στο αρτοποιείο για να πάρουν ψωμί. Συναντούσαν όμως τεράστιες ουρές από ανθρώπους που περίμεναν να πάρουν το πολύτιμο καρβέλι.

   Δυστυχώς, πολύ συχνά, όταν ερχόταν η σειρά του παππού μου το ψωμί είχε τελειώσει και γύριζε σπίτι με άδεια χέρια.                                                                                      Δαλαλάκης Αντώνης   Ε1

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ

- Καλημέρα παππού Βαγγέλη. Μπορείς να μου διηγηθείς μια ιστορία από  τα χρόνια του πολέμου;

- Και μια και δυο και όσες θέλεις Ραφαέλα μου.

- Λοιπόν ας αρχίσουμε παππού.

- Άκου λοιπόν παιδί μου. Όταν πολεμούσα στα ελληνοαλβανικά βουνά , στο σώμα του ιππικού, ένα βράδυ έπιασε χιονοθύελλα. Δεν

είχαμε μαζί μας σκηνές. Βάλαμε γύρω, γύρω τα άλογα να καθόσουν στο χιόνι και καθίσαμε κι εμείς στο κέντρο και σκεπαστήκαμε με

τις χλαίνες( μακριά  παλτά) .

- Και πώς κοιμηθήκατε  στο χιόνι, δεν κρυώνατε;

- Και βέβαια κρυώναμε παιδί μου. Αφού να φανταστείς όταν ξυπνήσαμε το πρωί το χιόνι ήταν 2 μέτρα και δυσκολευτήκαμε να βγούμε έξω.  Μετά μαζέψαμε λίγα ξύλα για να ανάψουμε φωτιά και απλώσαμε τις χλαίνες για να στεγνώσουν. Και τότε να δεις «πανηγύρι». Δε μπορείς να φανταστείς πόσοι ψύλλοι βγήκανε από τις χλαίνες και πέσαν στη φωτιά.

- Τι είναι οι ψύλλοι παππού;

- Είναι κάτι ζωύφια  που τσιμπάνε παιδί μου, πολύ  ενοχλητικά.

- Σ’ ευχαριστώ πολύ παππού.

- Να σου πω και μια άλλη ιστορία. Το 1941  όταν ήρθαν οι Γερμανοί, εγώ τότε δούλευα σε αρτοποιείο. Τότε το ψωμί το δίναμε με το δελτίο. Ο κόσμος πεινούσε και το έπαιρνε νωρίς  Όταν περνούσαν οι γερμανοί δεν είχε ψωμί και αναγκαζόταν και γλείφανε τα ψίχουλα. Εμείς είχαμε κρυμμένα ψωμιά αλλά δεν τους τα δίναμε.

- Παππού πολύ με εντυπωσίασαν οι ιστορίες σου.

Πρέπει παππού να περάσατε, όλοι εσείς, πολύ δύσκολα χρόνια  για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε σε μια ελεύθερη και δημοκρατική Ελλάδα.                                           Ραφαέλα Παντελίδου ΣΤ3

 

Με μεγάλη αγωνία και συγκίνηση άρχισα να ρωτώ τον προπαππού μου για τις δύσκολες  μέρες του ’40.Εκείνος με μάτια βουρκωμένα ξεκίνησε την διήγησή του για τις  εφιαλτικές εκείνες στιγμές.Πέρα από τον πόνο για το χαμό αγαπημένων προσώπων,το κρύο,τις κακουχίες είχαν να αντιμετωπίσουν τη μεγάλη πείνα.Το κακό ήταν γενικό.Η πείνα έδερνε όχι μόνο τους φαντάρους στα αφιλόξενα βουνά της Αλβανίας αλλά και τους ανθρώπους παντού, σε χωριά και πόλεις.Επιβίωναν με ελάχιστα τρόφιμα: ρύζι,μακαρόνια,αλεύρι ήταν τα πιο κοινά.

   Οι ηρωικοί φαντάροι έτρωγαν σταφίδες,αγροβίκο,μπακλάδες που έφτιαχναν τα ζιζάνια μέσα στο σιτάρι και διάφορα αγριόχορτα όπως τσουκνίδες και λάχανα.Μ’αυτά προσπαθούσαν να ξεγελάσουν στην ουσία την πείνα τους.Και καλά οι μεγάλοι τα παιδιά όμως;Όταν δεν είχαν να φάνε τα ξεγελούσαν με υποσχέσεις ότι γρήγορα όλα θα τέλειωναν.Κι εκείνα πέθαιναν σωρό.Η  μαύρη αγορά κυριαρχούσε και για να αποκτήσουν κάτι για να φάνε έδιναν προσωπικά τους πράγματα.

   Μαζί με τον προπαππού μου έζησα κι εγώ λίγο τα όσα μου διηγήθηκε.Νιώθω τυχέρη που τον έχω κι έμαθα τόσα πολλά για την πρόσφατη,ένδοξη ιστορία μας.    

(Αθανάσιος Κατέλας-Ετών 87) -  Έφη Αλεξανδρίδου   ΣΤ1

          

 

11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

            Κάθε μέρα ακούμε πως παιδιά κακοποιούνται ή  αναγκάζονται να δουλεύουν από πολύ μικρή ηλικία στα εργοστάσια, στις ταπητουργίες και αλλού για να επιβιώσουν.

Πολλά παιδιά θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους περιπλανιούνται στους δρόμους πουλώντας χαρτομάντιλα ή προσφέρονται να καθαρίσουν τα τζάμια των αυτοκινήτων  έναντι πενιχρής αμοιβής. Πρόκειται για τα λεγόμενα παιδιά των φαναριών, που στην Ελλάδα ο αριθμός τους υπολογίζεται γύρω στις 5.800 άτομα.. Αυτά τα παιδιά που θα έπρεπε να παίζουν αμέριμνα με τους φίλους τους σε κάποια αλάνα ή να βρίσκονται στο σχολείο πέφτουν θύματα στυγνής εκμετάλλευσης. 

Δυστυχώς η παιδική και καταναγκαστική εργασία, η κακοποίηση και σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελούν εξοργιστική πραγματικότητα. Επιπρόσθετα ο υποσιτισμός, η μάστιγα του AIDS, η έλλειψη στοιχειώδους εκπαίδευσης και υγείας, η παιδική δουλεία, το μη ασφαλές παιδικό παιχνίδι συνθέτουν την απογοητευτική εικόνα που επικρατεί στις μέρες μας. Μόνο στη Λατινική Αμερική υπολογίζεται πως 6.000.000 παιδιά ηλικίας 5 - 7 ετών ζουν σε καθεστώς δουλείας.

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ: Μια νέα έρευνα της UNICEF έδειξε πως 3.500 παιδιά κάτω των 15 ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο από κακοποίηση ή παραμέληση στο βιομηχανικό κόσμο. Το πιο τραγικό: το 80% αυτών που κακοποιούν τα παιδιά είναι οι φυσικοί γονείς τους.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό πως δεν μπορούμε πλέον να μένουμε αδρανείς. Κράτη, διεθνείς οργανισμοί αλλά και ο καθένας μας χωριστά πρέπει να συμβάλλουμε στην αλλαγή αυτής της κατάστασης. Πρέπει να συμβάλλουμε όλοι έτσι ώστε όλα τα παιδιά του κόσμου να ελπίζουν σ’ ένα καλύτερο αύριο και το σημαντικότερο: να νιώθουν ασφαλή.  

                                                           Φρόσω Καρατζιούλα Ε1

 ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Μικρός τύμβος

Δίχως τουφέκι και σπαθί,

με τον ήλιο στον μέτωπο,

υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί.

Είστε το Ποίημα.

 

Απλώνοντας το χέρι μου

δε φτάνει ως εκεί

που ωραία λουλούδια

σε υψηλό λειμώνα τις μορφές σας

λιτανεύει ο αέρας της αρετής.

 

Ω παιδιά μου,

μπροστά σ’ αυτό το Ποίημα

μετράει μόνο η σιωπή.

Νικηφόρος Βρεττάκος

(από το βιβλίο της Ε΄ τάξης)

 

ΑΝΕΚΔΟΤΑ

Η μητέρα του Τοτού τον συμβουλεύει:

- Τοτέ, για να πετύχεις στη ζωή σου πρέπει να έχεις υπομονή και επιμονή. Βλέπεις για παράδειγμα εκείνον τον ψαρά που κάθεται τόσο υπομονετικά και ψαρεύει εδώ και ώρες για να βγάλει το ψωμί του;

- Σοβαρά μαμά; Από πότε άρχισε να βγάζει ψωμί η θάλασσα;

Ειρήνη Τερζοπούλου Γ2

Στην τάξη:

- Για πες μου Γιώργο, πώς σχηματίζονται οι σταγόνες της βροχής;

- Η γη καθώς ξέρουμε περιστρέφεται. Φυσικό είναι κύριε καθηγητά, μετά από τόσες βόλτες που κάνει να κουραστεί και να ιδρώσει κι έτσι να σχηματιστούνν οι σταγόνες της δροσιάς!

Δημήτρης Μητσιμπόνας Δ3

 

Ο Μπόμπος χτυπούσε με το τσεκούρι την υδρόγειο σφαίρα.

- Τι κάνεις εκεί; το ρωτά ο πατέρας του.

- Θέλω να μάθω τι έχει η γη στο εσωτερικό της!!                     

      Αναστασία Μαμούρη Ε1

Η μητέρα στα παιδιά:

- Γιατί κάνεις την αδερφή σου νακλαίει Νίκο και δεν της δίνεις ένα ροδάκινο;

- Μα πώς μαμά. Της έδωσα ένα κουκούτσι. Αν το φυτέψει θα έχει  μια ολόκληρη ροδακινιά!!!

Βάγια Μπουφέτη Ε2

Ο  ΑΜΑΖΟΝΙΟΣ

   Ο Αμαζόνιος έχει μήκος 6.280 χμ. και μαζί με τους παραποτάμους του, που ξεπερνούν τους 1.000, διασχίζει μια περιοχή μεγαλύτερη σε έκταση από την Ευρώπη. Είναι πλωτός σε μήκος 4.300 χμ.

    Στην περιοχή του Αμαζονίου βρίσκεται το 1/3 όλων των δασών της γης. Ακόμα και σήμερα η παρθένα αυτή φύση δεν έχει εξολοκλήρου εξερευνηθεί. Ζουν περισσότερα είδη ψαριών απ’ όσα ζουν στον Ατλαντικό Ωκεανό. Εκεί συναντά κανείς μερικές από τις φυλές που από τα πανάρχαια χρόνια κατοικούν τα μέρη αυτά, όπως των Ζιβαρό.

Χρήστος  Δουρμούσης ΣΤ3

 ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ