Κεντρική σελίδα Επάνω 1ο Τεύχος 2ο Τεύχος 3ο Τεύχος 4ο Τεύχος 5ο Τεύχος 6ο Τεύχος 7ο Τεύχος 8ο τεύχος 9ο Τεύχος Βράβευση 10ο Τεύχος 11ο Τεύχος 12ο Τεύχος 13ο τεύχος 14ο τεύχος 15ο τεύχος 16o τεύχος

 

  • Ιστορία του σχολείου

  • Λιβάδι-Κοκκινοπλός

  • Νερό και υγεία

  • Γιάννης Ρίτσος

  • Παιδικά ποιήματα        

  • Παραμύθια

  • Αϊνστάιν

  • Σκέφτομαι και γράφω

  • Πιερίδες Μούσες

  • Στους δασκάλους μας

  • Φωτορεπορτάζ

  • Ανέκδοτα

 

 ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ

Το σχολείο μας ιδρύθηκε το 1914 ως Πλήρη Δημοτικό Σχολείο Θηλέων Κατερίνης και λειτούργησε έτσι μέχρι το σχολικό έτος 1928-29, όπως φαίνεται από τα αρχεία της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού μας.. Στο σχολείο μας πλήρη αρχεία (μαθητολόγια-έλεγχοι), υπάρχουν από τη σχολική χρονιά 1917-18 από την οποία αρχίζει και η έρευνά μας.

   Το σχολείο δεν είχε δικό του χώρο γι’ αυτό στεγαζόταν σε μισθωμένο κτίριο ιδιοκτησίας αδελφών Κ. και Χ. Αθανασιάδη στην οδό Μ. Αλεξάνδρου, έναντι της Πλατείας  Ολυμπίας (απέναντι από την είσοδο του Πάρκου της Πόλης μας). Το σχολείο χρησιμοποιούσε 6 αίθουσες, 1 γραφείο, 9 αποχωρητήρια, 2 κρουνούς (βρύσες) και αυλή 1.500 τ.μ. περίπου.

Διευθύντρια μέχρι τη χρονιά 1928-29 ήταν η κ. Μελπομένη Λιάπη. Ο αριθμός των μαθητριών σε κάθε σχολική χρονιά ήταν πολύ μεγάλος, ενώ υπήρχαν πολλά ορφανά κορίτσια, λόγω βέβαια των πολέμων  (βαλκανικοί, α΄ παγκόσμιος).

Τη σχολική χρονιά 1929-30 καταργήθηκαν τα υπάρχοντα σχολεία Αρρένων και Θηλέων που υπήρχαν στην πόλη μας και λειτουργούν πλέον 4 Μικτά δημοτικά Σχολεία. Το δικό μας ονομάζεται Γ΄ Μικτό Δημοτικό Σχολείο Κατερίνης και συνεχίζει να στεγάζεται στο ίδιο νοικιασμένο κτίριο με μηνιαίο ενοίκιο, όπως αναφέρεται, 3.500 δραχμές. Στο σχολείο εξακολουθούν να φοιτούν κάθε έτος πολλοί μαθητές. Με αυτό το όνομα λειτουργεί μέχρι το σχολικό έτος 1934-35 και από το σχολικό έτος 1935-36 ονομάζεται Γ΄ Εξατάξιο Δημοτικό Σχολείο Κατερίνης μέχρι και τη σχολική χρονιά 1940-41 οπότε και ονομάζεται

Γ΄ Δημοτικό Σχολείο Κατερίνης.

Δάσκαλοι1934-35:

α) Νικόλαος Κωνσταντάκης, Διευθυντής, πτυχιούχος Διδασκαλείου, μετεκπαιδευθείς «εν τω Εθνικό Πανεπιστημίω».

β) Αστέριος Κοκκόλης, πτυχιούχος Διδασκαλείου, «μετεκπαιδευθείς επί διετίαν εις Γαλλίαν Ινστιτούτον Ψοχολογίας- Πανεπιστημίου Παρισίων ιδίαις δαπάναις».

γ) Κωνσταντίνος Τσικόπουλος, πτυχιούχος Διδασκαλείου.

δ) Άννα Τσικαδέρη, πτυχιούχος Διδασκαλείου.

ε) Φανή Πόδα, πτυχιούχος Διδασκαλείου,

στ) Η έκτη θέση κενή μετά την παραίτηση της Βασιλικής Ιακώβου.

Τον Φεβρουάριο του 1940 στην περιοχή της Κατερίνης έγινε σεισμός, εντάσεως 5,3 Ρίχτερ που επέφερε αρκετές καταστροφές. Το  μισθωμένο κτίριο στο οποίο στεγαζόταν το Γ’ Δημοτικό Σχολείο υπέστη σημαντικές βλάβες και κρίθηκε ακατάλληλο.  Έτσι το σχολείο μας στεγάζεται προσωρινά, στις αρχές Μαρτίου, στο κτίριο του Β’ Δημοτικού Σχολείου και τα δύο σχολεία λειτουργούν  “ημιημερησίως”. Η συστέγαση των δύο σχολείων είναι εξαιρετικά δύσκολη καθώς έχουν πολλούς μαθητές.  Τελικά το 1941-42 το Γ’ Δημοτικό επέστρεψε στο κτίριο του Αργυρίου Αθανασιάδη το οποίο επιδιορθώθηκε « και κατέστη κατάλληλον». Το σχολείο λειτουργεί σε βάρδια πρωί- απόγευμα καθώς οι 4 αίθουσες του κτιρίου δεν επαρκούν και στην πόλη δεν υπάρχει άλλο οίκημα κατάλληλο.

Όσον αφορά τα χρόνια του πολέμου από εκθέσεις επιθεωρήσεων πληροφορούμαστε ότι από της 10ης Νοεμβρίου του 1941 τα σχολεία της πόλης εργάζονται μόνο τις απογευματινές ώρες , στο κτίριο του Γυμνασίου και μία φορά την εβδομάδα κάθε σχολείο για δύο ώρες έπειτα από διαταγή του Υπουργείου Παιδείας.

Το 1947-48 στην πόλη λειτουργούν έξι Δημοτικά σχολεία:

Το Γ’ Δημοτικό σχολείο το οποίο στεγάζεται πια στο διδακτήριο του Β’ Δημοτικού. Το σχολείο μέχρι το τέλος Νοεμβρίου εργαζόταν στους γυναικωνίτες και τους νάρθηκες των εκκλησιών. Από την 1η Δεκεμβρίου λειτούργησε στο κτίριο του Β’ Δημοτικού και σε εκκλησίες ημιημερησίως και καθημερινά οι Α’, Ε’ και Στ’ τάξεις και σε εναλλασσόμενες μέρες και ημιημερησίως οι υπόλοιπες τάξεις. Εξαιτίας της μη κανονικής λειτουργίας του σχολείου δεν ήταν κανονική και η φοίτηση των μαθητών και το ποσοστό των μαθητών που απουσίαζαν καθημερινά άγγιζε το 10-15%.Πολλοί από τους μαθητές του σχολείου  προέρχονται από ανταρτόπληκτα σχολεία της υπαίθρου.

Στο σχολείο δίδασκαν οι παρακάτω δάσκαλοι: Τσακίρης Σπύρος, Μαρία Μαργκά, Τσικαδέρη Άννα, Ανδρέας Γιώτας, Δωροθέα Θεοφιλίδου, Αντιγόνη Βάσου, Φρόσω Τσέου και  Μπαΐλα Περσεφόνη.

Στο τέλος της δεκαετίας του ’50 το Γ’ Δημοτικό  εξακολουθεί να συστεγάζεται με το Β’. Στο σχολείο υπηρετούν οι δάσκαλοι: Σπυρίδων Τσακίρης, Κων/νος Τσικόπουλος, Χρήστος Σιδηρόπουλος, Ελένη Παπαβασιλείου, Ελένη Παπαδημητρίου, Άννα Τσικαδέρη.

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και τα επόμενα χρόνια, στις δεκαετίες του 60 και του 70 κάνοντας όμως περισσότερο επιτακτική από ποτέ τη στέγαση του σχολείου σε δικό του διδακτήριο.Μετά από πολλές προσπάθειες το σχολείο μας απέκτησε το δικό του διδακτήριο, ένα τριόροφο κτίσμα στη συμβολή των οδών Μαραθώνος και Αυξεντίου στην περιοχή Βατάν της πόλης μας, κοντά στην εκκλησία της Αγίας   Παρασκευής με αρκετές αίθουσες διδασκαλίας και μεγάλο γυμναστήριο, το οποίο εγκαινιάσθηκε στις 21-10-1979.  

Από την εργασία μαθητών της ΣΤ2 σχ. χρ. 2004-05 “Το σχολείο μας” στα πλαίσια προγράμματος Π.Ε.

 

ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ

ΛΙΒΑΔΙ

Το Λιβάδι είναι το χωριό μου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μ. και ιδρύθηκε πριν το 17ο αι. από βλαχόφωνους γεωργοκτηνοτρόφους.

   Έχει πολλά δέντρα και πολλά έλατα. Έχει ωραία θέα προς τον Όλυμπο. Είμαστε ανάμεσα στα έλατα. Το χειμώνα πέφτει πάρα πολύ χιόνι.

   Στην κεντρική πλατεία του χωριού λειτουργεί Λαογραφικό Μουσείο (στεγάζεται στο σπίτι που γεννήθηκε ο μεγάλος ήρωας της επανάστασης Γεωργάκης Ολύμπιος) το οποίο διαθέτει μεγάλη συλλογή εργαλείων, φωτογραφιών και αντικειμένων.

   Ο επισκέπτης μπορεί να αγοράσει αγνά κρέατα και γαλακτοκομικά προϊόντα, παραδοσιακά γλυκίσματα (ξακουστή είναι η “πουτίγκα” Λιβαδίου), πατάτες (“πατάτα από το Λιβάδι τηγανίζεται χωρίς λάδι” λέγανε οι παλιοί), υφαντά και να μείνει στον όμορφο ξενώνα του χωριού.

   Το χωριό διαθέτει σπίτια πετρόχτιστα, καλντερίμια, πέτρινες βρύσες και δύο πέτρινα γεφύρια (λίγο έξω από τον οικισμό, στη θέση Μαρούλι). Ο πλάτανος της πλατείας φυτεύτηκε το 1788 και ακόμη και σήμερα συνεχίζει να χαρίζει απλόχερα την σκιερή δροσιά του.

   Μ’αρέσει να πηγαίνω στο κιόσκι και να παίζω με τους φίλους  μου. Μου αρέσει να πηγαίνω με τους φίλους μου εκδρομή στην εξοχή και σε ωραία μέρη. Μ’αρέσει να παρακολουθούμε τα βουνά και τα σύννεφα που μοιάζουν με διάφορά πράγματα.

   Όσες φορές να πάω στο χωριό μου δεν θα το βαρεθώ ποτέ!

                                                                                                                         Σωτήρης Θεοδωρής Δ2

ΚΟΚΚΙΝΟΠΛΟΣ

   Το χωριό μου λέγεται Κοκκινοπλός. Ονομάστηκε έτσι επειδή έχει κοκκινωπό χώμα. Βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου και γι’αυτό έχει πολύ κρύο. Είναι ορεινό χωριό και έχει λίγους κατοίκους.

   Στην πλατεία του χωριού υπάρχει ένας μεγάλος πλάτανος, ο οποίος φυτεύτηκε εδώ και εκατό χρόνια και έχει πολύ ίσκιο. Από την άλλη μεριά βρίσκετε μια βρύση που λέγεται Τζαμάρα. Απέναντι στο Βουνό που έχει πολλά δέντρα είναι το Ρούδι.

    Δίπλα από την πλατεία βρίσκεται η εκκλησία μας η Αγία-Παρασκευή. Πιο  κάτω από την εκκλησία είναι η κατασκήνωση. Οι εκδηλώσεις γίνονται στο κιόσκι. Τα σπίτια στο χωριό μου είναι μικρά και φτιαγμένα από πέτρα.

    Το καλοκαίρι ο Κοκκινοπλός γεμίζει με κόσμο που έρχεται για διακοπές.

                                       Γιάννης Φτεργιώτης Δ2

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Π.Ε :ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

   Άρχισε η υλοποίηση του προγράμματος Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης “Το νερό και ο ρόλος του σην υγεία μας” το οποίο εντάχθηκε στο πρόγραμμα ΕΠΕΑΕΚ ΙΙ με φορέα υλοποίησης το Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

   Οι μαθητές της Ε1 με τη βοήθεια των δασκάλων Μαυρομάτη Δήμητρας και ΠαπαχρήστουΣτέριου χωρίστηκαν σε ομάδες και άρχισαν τη συλλογή υλικού σχετικού με το θέμα, από βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά ή το διαδίκτυο.

   Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Νερού, στις 22 Φεβρουαρίου, σας παραθέτουμε μερικά χρήσιμα στοιχεία που αφορούν την υγεία όλων μας.

 

Όλοι γνωρίζουμε ότι το νερό αποτελεί το βασικό στοιχείο της ζωής. Αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε το ζωτικό ρόλο που παίζει για κάθε όργανο και λειτουργία των οργανισμών. Χωρίς τροφή ο άνθρωπος ζει πάνω από ένα μήνα, χωρίς νερό μόνο μερικές μέρες. Το μεγαλύτερο μέρος του νερού εισάγεται στον οργανισμό μαζί  με την τροφή, ή σαν πόσιμο.

   Το νερό όμως κάνει πολύ περισσότερα από το να συντηρεί τη ζωή. Στην πραγματικότητα μπορεί να βελτιώσει την υγεία μας, τη φυσική μας κατάσταση, ακόμη και την εμφάνισή μας.

ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ:

Το αίμα αποτελείται 92% από νερό, τα οστά 22% από νερό, ο εγκέφαλος 75% από νερό και οι μυς 75% από νερό.

ΤΟ ΝΕΡΟ:

·     Αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος κάθε κυττάρου του οργανισμού μας

·     Είναι το μεγαλύτερο μέρος του κυκλοφορικού συστήματος, μεταφέροντας τροφή και οξυγόνο στα κύτταρα και απομακρύνοντας τα άχρηστα υλικά

·     Βοηθά στον καθαρισμό των νεφρών μας και την αποβολή των τοξικών ουσιών

·     Συμβάλλει στον έλεγχο της πίεσης του αίματός μας

·     Διατηρεί το σώμα δροσερό όταν κάνει ζέστη και μονώνει το σώμα ενάντια στο κρύο

·     Μπορεί να παρέχει πολλά από τα ιχνοστοιχεία που χρειάζεται το σώμα μας

Επίσης οι μελέτες δείχνουν ότι η μεγάλη κατανάλωση νερού ενδέχεται να συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο:

·     κρυωμάτων

·     δυσκοιλιότητας

·     νεφρολιθίασης

·           κύστης

ΒΕΛΤΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΜΑΣ

Το νερό φθάνει στο δέρμα τελευταίο. Αν το σώμα μας δεν λαμβάνει αρκετή ποσότητα νερού, το δέρμα θα αισθανθεί τις επιπτώσεις περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο όργανο.

Το νερό μπορεί να βοηθήσει στην ενυδάτωση του δέρματος, αφήνοντάς το:

·     πιο λείο

·     πιο απαλό

·     πιο εύκαμπτο

·     με λιγότερες ρυτίδες

ΜΑΣ ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΒΑΡΟΣ

Συχνά συγχέουμε το αίσθημα της δίψας με το αίσθημα της πείνας, οπότε έχουμε την τάση να καταναλώνουμε πρόχειρα γεύματα, ενώ στην πραγματικότητα, το σώμα απλώς χρειάζεται να πιει κάτι. Η πόση νερού βοηθά επίσης στο να αισθανόμαστε πλήρης, μειώνοντας την επιθυμία μας να φάμε.

ΕΠΙΣΗΣ

·     Μας δίνει περισσότερη ενέργεια κατά τη διάρκεια της άσκησης 

·     Αυξάνει τις θερμίδες που καίμε κατά τη διάρκεια της άσκησης

·     Βοηθά το σώμα μας στη μείωση των αποθεμάτων λίπους                      

                                       ΒΟΗΘΑ ΣΤΗΝ ΑΦΥΔΑΤΩΣΗ

Η αφυδάτωση είναι μια πολύ σοβαρή κατάσταση κατά την οποία το σώμα μας έχει λιγότερο νερό από όσο χρειάζεται. Όταν το σώμα μας είναι μόλις 1% κάτω από το φυσιολογικό επίπεδο, αισθάνεται υπερβολική δίψα. Όταν είναι 5% κάτω από το φυσιολογικό επίπεδο, θα έχει λίγο πυρετό, ενώ εάν είναι 10% χαμηλότερα του φυσιολογικού, θα μελανιάσει και δεν θα μπορούμε να περπατήσουμε!

                                          ΕΝΥΔΑΤΩΝΕΙ ΤΟ  ΣΩΜΑ

Τα ροφήματα που περιέχουν καφεΐνη όπως ο καφές, το τσάι και τα αναψυκτικά τύπου κόλα ουσιαστικά αφυδατώνουν το σώμα, γιατί χρησιμοποιούν περισσότερο νερό από όσο παρέχουν, το ίδιο κάνουν και τα οινοπνευματώδη ποτά. Πίνοντας νερό που έχει καθαριστεί, είναι ο καλύτερος τρόπος να παραμένετε ενυδατωμένοι!

ΠΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΝΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

Η ποσότητα νερού που θα πρέπει να πίνουμε εξαρτάται από διάφορους παράγοντες: το μέγεθος του σώματος, τις σωματικές μας δραστηριότητες, ακόμη και το κλίμα, επειδή το σώμα δουλεύει εντατικά προκειμένου να μας κρατήσει ζεστό ή δροσερό.

 

Γενικά, ένας μέσος άνθρωπος θα πρέπει να πίνει 1,5 με 2,5 λίτρα νερού καθημερινά ώστε να αναπληρώνει τα σωματικά υγρά που χάνει κατά τη διάρκεια της ημέρας.

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

   Ένας τους πιο σημαντικούς νεότερους ποιητές μας. Γεννήθηκε στη Μονεμβασιά το 1909. Ο πατέρας του ήταν κτηματίας, αλλά έχασε την περιουσία του και έτσι πολύ νωρίς ο ποιητής αναγκάστηκε να γίνει χορευτής.

   Γρήγορα το ενδιαφέρον του στράφηκε στην ποίηση και στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της εποχής του. Οι νέες ιδέες του όμως στάθηκαν αφορμή για περιπέτειες. Φυλακίστηκε, εξορίστηκε και εκτοπίστηκε πολλές φορές. Τόποι εξορίας του υπήρξαν η Μακρόνησος, ο Άγιος Ευστράτιος, η Γυάρος, η Λέρος και η Σύρος στην επταετία της χούντας. Η ζωή του ποιητή υπήρξε ταραγμένη και περιπετειώδης και όλη αυτή η ένταση επηρέασε την ποίηση του.

   Ο Ρίτσος ασχολήθηκε ερασιτεχνικά και με τη ζωγραφική και τη μουσική.

   Τιμήθηκε με το πρώτο κρατικό βραβείο ποίησης το 1956, ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. το 1975 και του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1987.

  Διακρίθηκε όμως και με πολλά ξένα βραβεία, “ανάμεσα στα οποία και το “βραβείο Λένιν” (ΕΣΣΔ, 1977).

   Το έργο του είναι μεγάλο σε ποσότητα και πολύ σημαντικό σε ποιότητα  Θεωρείται ένας από τους καλύτερους εκπροσώπους της νεότερης ελληνικής ποίησης.

  Σπουδαιότερα έργα του: “Τρακτέρ”, “Πυραμίδες”, “Επιτάφιος”, “Το τραγούδι της αδελφής μου”, “Εαρινή συμφωνία”, “Η Ρωμιοσύνη”, “Γειτονιές τον κόσμου”, “Σονάτα του Σεληνόφωτος”, “Οι γερόντισσες και η θάλασσα”, “Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού”,  “Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας” , “Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη”,  “Τα ερωτικά”

   Ασχολήθηκε και με μεταφράσεις όπως: “Ανθολογία Ρουμάνικης ποίησης”, Ιλία ‘Ερεμπουργκ: “Το δέντρο”, Μαγιακόφσκι: “Ποιήματα”, Ναζίμ Χικμέτ “Ποιήματα”,  Χο τσι Μινχ: “Ημερολόγιο της φυλακής”.

   Πολλά τραγούδια του έχουν μελοποιηθεί από το συνθέτη μας Μ. Θεοδωράκη και τραγουδιούνται από όλους μας.

   Πέθανε στην Αθήνα το 1990.

ΕΙΡΗΝΗ

Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια

μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα

κ’ οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του

είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο,

είναι η ειρήνη.

Οταν οι ουλές απ’ τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου

και μες στους λάκκους πούσκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα

και στις καρδιές πούκαψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα

κ’ οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο

ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,

είναι η ειρήνη.

 

ΤΟ ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ

Μικρό πουλί τριανταφυλλί, δεμένο με κλωστίτσα,

μr τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει.

Κι αν το τηράξεις μια φορά, θα σου χαμογελάσει

κι αν το τηράξεις δυο και τρεις, θ’ αρχίσεις το τραγούδι.

Νικολίνα Μόσχα Ε1

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Έξω χιονίζει, δείτε παιδιά.

με το έλκηθρο πάμε μακριά.

Να φτιάξουμε χιονάνθρωπους,

χιονόμπαλες μεγάλες.

Κι όταν έρθει πάλι ο ήλιος

γίνονται όλα όπως παλιά.

      Αθανασία Καραπαναγιώτου Γ1,

          Αντώνης Παπακων/νου Γ1

 

ΑΝΟΙΞΗ

Η άνοιξη ήρθε

με τα ωραία πουλιά

κι ο χειμώνας φεύγει

με τα γυμνά κλαδιά.

 

Η άνοιξη σου δίνει αγάπη και χαρά,

χαμογελούνε όλα τα παιδιά.

Την άνοιξη τι ωραία περνάμε

και ωραία όλοι χαμογελάμε

Μαρία Δαλαμήτρα-Μάγδα Μπατάλα Γ1

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Ο χειμώνας είναι ωραίος

ελάτε να παίξουμε παιδιά

χιονοπόλεμο και άλλα πολλά.

                       Δημήτρης Κοντσές  Γ1

 

ΑΝΟΙΞΗ

Την άνοιξη τα πολιά κελαηδούν

και όλα στη φύση γελούν.

Ο ήλιος μας ζεσταίνει

και τα πάντα ομορφαίνει

        Εμμέλεια Τζουνίδου Γ1

 

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Η  ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΑ  ΠΟΥ  ΧΑΘΗΚΕ

     Μια  φορά  ήταν  ένας  βασιλιάς  που  είχε  μια  μονάκριβη  κόρη.  Μια  μέρα  εκεί  που  κεντούσε  μέσα  στο  περιβόλι  σηκώθηκε  μια  ανεμοζάλη  κι  άρπαξε  τη  βασιλοπούλα.

     Την  άλλη  μέρα  καλεί  όλο  το  στρατό  του  ο  βασιλιάς  και  ρωτάει  ποιος  είναι  άξιος  να  πάει  να  βρει  την κόρη  του.  Βγήκαν  έξι  παιδιά  και  υποσχέθηκαν  πως  θα  την  βρουν.  Την  άλλη  μέρα  τους  έδωσε  ο  βασιλιάς  ένα  καράβι  με  τρόφιμα  και  ξεκίνησαν.  Έπλεαν  πολλές  μέρες,  ώσπου  έφτασαν σ’ ένα  νησί.  Σταμάτησαν  εκεί.  Άφησαν  έναν  να  μαγειρεύει κοντά σ’  ένα παλιό έρημο  σπίτι  και εκείνοι έψαχναν για τη βασιλοπούλα.

     Όταν αυτός  ετοίμασε  το  φαγητό  βγήκε  μέσα  από  τα  χαλάσματα  ένας  Κύκλωπας  και  του  ζητούσε   να  φάει. Σε  λίγο  του  το  έφαγε  όλο.  Την  άλλη  μέρα  κάθισε  άλλος  να  μαγειρέψει  κι  αυτός  έπαθε  τα  ίδια. Την   τρίτη  ημέρα  κάθισε  ο  αρχηγός  του  ο  Γιάννης. Όταν  βγήκε  ο  Κύκλωπας  του  έδωσε  φαΐ   και  μπόλικο  κρασί,  ώσπου  ζαλίστηκε  και  μετά  τον  σκότωσε.  Βρήκε  πάνω  του  εφτά  κλειδιά.  Πήγε  εκεί  που  βγήκε  ο  Κύκλωπας.  Ήταν  μια τρύπα  κάπου  κι  έχωσε  το κλειδί  και  την  άνοιξε.  Μπήκε  σε  μια  πόρτα  προς  το  βάθος  της  γης  αλλά  δεν  βρήκε  τίποτα. Άνοιξε  άλλη  και  άλλη,  ώσπου  έφτασε  στην  τελευταία.  Εκεί  βρήκε  τη  βασιλοπούλα  που  λουζόταν.

     «Τι  θέλεις  εδώ,  φύγε  γρήγορα»,του  λέει,  «γιατί  θα’ ρθει τώρα  και  είσαι  χαμένος».

        Εκείνος  της  είπε  για  τον  Κύκλωπα  και  βγήκαν.  Πήγαν  στο  πλοίο  κι  όταν  ανέβηκαν  και  ξεκινούσε  θυμήθηκε  πως  είχε  ξεχάσει  το  δαχτυλίδι  της  η  βασιλοπούλα.  Τρέχει  ο  Γιάννης  να  το  φέρει.  Οι  άλλοι  όμως  έφυγαν  και  τον  άφησαν  στο  νησί.  Γύρισε  ο  Γιάννης  στην  παραλία,  φωνάζει,  σκούζει.  Τίποτα.  Σε  λίγο  όμως  πέρασε  ένα  άλλο  καράβι  και  τον  πήγε  στο  χωριό  του  βασιλιά  αυτού  που  είχε  το  καράβι.  Αυτός  τον  καλοδέχτηκε  και  τον  άφησε  να  φύγει  την  άλλη  μέρα, δίνοντάς  του  ένα  άλογο  και  ένα  μαγικό  σπαθί  που  μόνο  να  το  κουνούσε  και  κάθε  εμπόδιο  θα  χάνονταν  από  το  δρόμο  του.

        Στο  χωριό  του  πήγε  σαν  απεσταλμένος  του  άλλου  βασιλιά  και  παρουσιάστηκε  στο  παλάτι.  Ο  βασιλιάς  τον  δέχτηκε  και  τη  στιγμή  που  πήγε  να  χαιρετήσει  τη  βασιλοπούλα  κι  άπλωσε  το  χέρι, αυτή  γνώρισε  το  δαχτυλίδι  της  που  φορούσε  ο  Γιάννης  και  τον  γνώρισε. Είπε  στον  βασιλιά  πως  αυτός  την  έσωσε  και  πως  τον  ήθελε  άνδρα  της. Δεν  άργησαν  να  γίνουν  οι  γάμοι  της  ενώ  οι  κακοί  σύντροφοί  του  τιμωρήθηκαν  όπως  έπρεπε.

  “Λαϊκό παραμύθι της Θράκης “    

                 Τσικοπούλου Γεωργία ΣΤ3

ΤΑ  ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΑΥΡΟΣ  ΙΠΠΟΤΗΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑΤΗΣ ΧΑΡΑΣ

    Μια  φορά  κι  έναν  καιρό ζούσαν  στην  χώρα  της χαράς όλα τα παιχνίδια.

    Ήταν  ευτυχισμένα  γιατί  δεν  είχαν  πολέμους  και  μπορούσαν  να  παίζουν όλη  μέρα. Οι  κούκλες  έκαναν διαγωνισμό ομορφιάς,  τα  αυτοκίνητα έκαναν αγώνες δρόμου  και  οι μπάλες  έπαιζαν  ποδόσφαιρο.     

    Όμως μία μέρα  έφτασε ο μαύρος ιππότης και έγινε βασιλιάς με το ζόρι. Τα παιχνίδια δεν τον ήθελαν γιατί προερχόταν από την σκοτεινή χώρα όπου κανείς ποτέ δεν έπαιζε, δεν γελούσε  και δεν διασκέδαζε.

    Το πρώτο πράγμα που έκανε ο μαύρος ιππότης ήταν να βγάλει έναν  νόμo  που απαγόρευε το παιχνίδι,  το γέλιο και  τη  χαρά. Ήθελε επίσης να αλλάξει  όνομα στην χώρα της χαράς και να την ονομάσει μαύρη χώρα.

    Τα παιχνίδια ήταν πολύ δυστυχισμένα και έψαχναν να βρουν τρόπο να διώξουν τον μαύρο ιππότη. 

    Έτσι λοιπόν μια  μέρα έπιασαν τον μαύρο ιππότη  και τον ανάγκασαν  να  παίξει. Οι  κούκλες τον έντυσαν με τα  ρούχα τους, τα αυτοκινητάκια τον έβαλαν να  πάρει  μέρος σε αγώνα δρόμου, οι  μπάλες τον  έμαθαν να παίζει  ποδόσφαιρο και τα τρενάκια τον  έκαναν μία  μεγάλη  βόλτα  σε  όλη  τη  χώρα της  χαράς.                                                                                                  

    Όταν κατέβηκε από το τρένο ο μαύρος ιππότης κοίταξε όλα τα παιχνίδια καλά, καλά και έβαλε τα γέλια.

    Ζήτησε  από τότε  να  παίζουν  κάθε μέρα όλοι  και  έβαλε  μία πολύχρωμη  πανοπλία. Φώναξε  δυνατά  για να  τον ακούσουν  όλοι  και  είπε: 

Από  σήμερα  θα  με  λέτε  χαρούμενο  ιππότη και  θα παίζουμε κάθε  μέρα. 

Όλα τα παιχνίδια χειροκρότησαν  και φώναξαν.

Ζήτω  ο  νέος  μας  βασιλιάς.

                       Mαρία   Πιατίδου-Δήμητρα  Τσαβδαρίδου Ε2

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ο ΜΑΘΗΤΕΥΟΜΕΝΟΣ ΜΑΓΟΣ

Όταν ο γέρο-μάγος βγήκε

 έξω από το σπίτι

ο μαθητευόμενός του έτρεξε

τα πνεύματα  για να ξυπνήσει.

 

Και ευθύς τις σκούπες στέλνει

 μακριά στον ποταμό

και αυτές τον υπακούνε

και του φέρνουνε νερό.

 

Μα δεν του φέρνουν το νερό

για την μπανιέρα,

να τον κάνουν λούτσα θέλουν,

να τον βρέξουν, πέρα ως πέρα!

 

Γρήγορα, μπροστά μου ελάτε

κι υπακούστε με σωστά

μα πρώτα απ’ όλα θα

μαζέψτε όλα τούτα τα νερά!

Καμιά τους όμως δεν ακούει,

συνεχίζουνε τρελά

και του ρίχνουν στο κεφάλι

μια λεκάνη με νερά.

 

Ξαφνικά η πόρτα ανοίγει,

μπαίνει ο γερο-μάγος μέσα

και στις σκούπες του φωνάζει:

Καθαρίστε εδώ μέσα!

 

Να τι έπαθε ο μικρός μάγος

που έκανε κάτι τόσο κακό,

μα αν θα το  ξανακάνει

θα του κάνω μαγικό!

Κατωνίδης Γιώργος ΣΤ1

ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ

Μίλια πολλά διάνυσα

πέρα στα Δωδεκάνησα.

 

Νίσυρο, Κω και Μάραθο

μ’ ένα κλωνάκι μάραθο.

 

Χάλκη και Καστελόριζο

με λίγο λαχανόρυζο.

 

Βγήκα στην Αστυπάλαια

με δυο κουμπιά παμπάλαια.

Τήλο, Γυαλί και Ψέριμο

κι ένα νησί πανέρημο.

 

Σ’ όλη τη Δωδεκάνησο

ψωμάκι και γλυκάνισο.

 

Τα θεϊκά τους κάλλη υμνώ

στη Ρόδο και τη Κάλυμνο.

Αθανασία Δρούγκα Γ3

 

ΑΙΝΣΤΑΪΝ

Η μεγαλύτερη ίσως μορφή των Φυσικών Επιστημών και μία από τις πιο δημιουργικές διάνοιες της ανθρώπινης ιστορίας.              

   Γεννήθηκε στην πόλη Ουλμ της Γερμανίας το 1879 και πέθανε στο Πρίνστον των ΗΠΑ το 1955.

   Το 1880 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Μόναχο όπου ο πατέρας του Χέρμαν και ο θείος του άνοιξαν ένα μικρό ηλεκτρομηχανολογικό εργαστήριο. Στο Μόναχο ο Άλμπερτ πέρασε τα παιδικά του χρόνια και εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα σε πολύ αυστηρά σχολεία.

Εγκατέλειψε νωρίς το σχολείο του, χωρίς να πάρει απολυτήριο, και πήγε στο Μιλάνο να συναντήσει την οικογένειά του, που πρόσφατα είχε μεταναστεύσει και συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετία, όπου ολοκλήρωσε επιτυχώς τέσσερα χρόνια σπουδών στη Φυσική.

Μετά την αποφοίτησή του, πήρε την ελβετική υπηκοότητα, δούλεψε για δύο μήνες ως καθηγητής Μαθηματικών και προσλήφθηκε ως εξεταστής στο Ελβετικό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών στη Βέρνη.

Από τις αρχές του 1905 ο Αϊνστάιν άρχισε να δημοσιεύει σπουδαία άρθρα και διατριβές που άλλαξαν για πάντα τη θεώρηση που είχε ο άνθρωπος για το σύμπαν.

Η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν πρωτοδημοσιεύθηκε με τον τίτλο «Επί της ηλεκτροδυναμικής κινουμένων σωμάτων». Αργότερα προχωρώντας στη μαθηματική διατύπωση της θεωρίας του, στην ειδική θεωρία της σχετικότητας θεμελίωσε την ισοδυναμία μάζας και ενέργειας σύμφωνα με την οποία μία ποσότητα ύλης με μάζα m έχει ένα ενεργειακό περιεχόμενο E ίσο προς τη μάζα επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός. Η σχέση αυτή γράφεται συνήθως: E = mc2.

 Η κατανόηση της νέας θεωρίας και η αναγνώριση του δημιουργού της απείχαν πολλά χρόνια ακόμη αλλά ο Αϊνστάιν είχε κερδίσει μία θέση ανάμεσα στους πιο φημισμένους Ευρωπαίους φυσικούς οι οποίοι ζητούσαν τις συμβουλές του όλο και περισσότερο.

Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία όταν οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία και εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου βοήθησε πολλούς Εβραίους να εγκατασταθούν στις ΗΠΑ.

    Προειδοποιημένος για την πιθανότητα ότι Γερμανοί θα κατασκεύαζαν ατομική βόμβα έγραψε στον πρόεδρο Ρούζβελτ για τον κίνδυνο αν και νόμιζε ότι ήξερε λίγα για τις πρόσφατες ανακαλύψεις στην πυρηνική φυσική. Αργότερα όμως όταν έμαθε για την καταστροφή της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι από τις ατομικές βόμβες έδειξε να μετανιώνει για τη συνεισφορά του στην κατασκευή της ατομικής βόμβας.

 Σιγά σιγά η υγεία του επιδεινώνονταν σε τέτοιο βαθμό και στις 18 Απριλίου 1955 ο Αϊνστάιν πέθανε, στο Νοσοκομείο του Πρίνστον. Επάνω στο τραπέζι βρισκόταν η τελευταία του ασυμπλήρωτη δήλωση γραμμένη προς τιμήν της Ημέρας Ανεξαρτησίας του Ισραήλ.

 Η συνεισφορά του στην κατανόηση του σύμπαντος από τον άνθρωπο ήταν ασύγκριτη και τον καθιέρωσε ως έναν από τους γίγαντες της επιστήμης, όλων των εποχών

Ελένη Μαρινοπούλου Ε1, Κώστας Καλκιτενίδης Ε1, Βασίλης Αθανασιάδης Γ1

 

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ

Στη δουλειά του πατέρα μου

   Μια μέρα πήγα στη δουλειά του μπαμπά  μου το Σάββατο για να τον βοηθήσω στα ψάρια.

   Με έβαλε να καθαρίσω τους πάγκους και να σκουπίσω το πάτωμα. Σκούπισα,  καθάρισα και από της κούραση μου κοκκίνισα στο πρόσωπο.

   Αφού τελείωσα, κοιτούσα πως χώριζε τα μεγάλα από τα μικρά ψάρια. Έδωσε και ‘μένα μερικά και χώρισα κι εγώ. Το νερό ήταν πολύ αλμυρό και όταν έπιασα τα μάτια μου άρχισα να δακρύζω.

   Σε λίγο ήρθε ένας κύριος και αγόρασε ψάρια. Ο μπαμπάς μου με έβαλε να αθροίζω τα χρήματα. Μπερδεύτηκα πολύ. Όταν ο κύριος έφυγε δάνεισα χρήματα και στην αδερφή μου .

   Θα ήθελα να ξαναπάω και να τον βοηθήσω στα ψάρια γιατί πέρασα καλά.

Τοσούνη  Μαλβίνα Β1

 

Η γιαγιά μου

   Τη γιαγιά μου τη λένε Ξανθή, είναι η μητέρα του μπαμπά μου.

   Φοράει γυαλιά, ρούχα μαύρα δεν έχει μπαστούνι, είναι μελαχρινή , έχει κόκκινα μάγουλα, δε φοράει καπέλο, τα μάτια της είναι πράσινα , είναι ψηλή και παχουλή.

   Η γιαγιά μου φέρεται πολύ καλά είναι χαμογελαστή και γλυκιά, μου λέει παραμυθία, παίζουμε χαρτιά και περνάμε πολύ καλά.

   Γι’αυτό την  αγαπώ πολύ κι ελπίζω να μην πεθάνει.

Μάνος  Κραγιόπουλος Β2

 

Τα αρνητικά της τηλεόρασης

   Η τηλεόραση μας ενημερώνει και μας ξεκουράζει αλλά έχει και πολλά αρνητικά. Χαλάνε τα μάτια μας όταν βλέπουμε πολλές ώρες τηλεόραση. Ακόμη δεν κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε ένα καλό βιβλίο και καθόμαστε ώρες στον καναπέ μας χωρίς να κάνουμε κάτι. Ακόμη κάποια κινούμενα σχέδια και κάποιες ταινίες παρασέρνουν τα μικρά παιδιά και τα κάνουν επιθετικά, νευρικά και ανυπάκουα.                          

Γεωργία Τρικαλοπούλου  Β3    

 

ΠΙΕΡΙΔΕΣ ΜΟΥΣΕΣ

Οι Μούσες ήταν Θεότητες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Ήταν θυγατέρες του Δία και της Μνημοσύνης, γεννήθηκαν στην Πιερία γι’ αυτό ονομάζονται Πιερίδες.

   Οι Μούσες θεωρούνταν θεές της μουσικής και της ποίησης και ήταν οι εξής: η Κλειώ (προστάτιδα της  ιστορίας), η Ευτέρπη (προστάτιδα της λυρικής ποίησης), η Θάλεια (προστάτιδα της κωμωδίας και της βουκολικής ποίησης), η Μελπομένη (προστάτιδα της τραγωδίας), η Τερψιχόρη (προστάτιδα του χορού και της χορικής ποίησης), η Ερατώ (προστάτιδα της ερωτικής ποίησης), η Πολύμνια (προστάτιδα της σοβαρής και θρησκευτικής ποίησης), η Ουρανία (προστάτιδα της αστρονομίας) και η Καλλιόπη (προστάτιδα της επικής ποίησης).

   Πίστευαν πως κατοικούσαν στον Όλυμπο και τραγουδούσαν με τις ακούραστες φωνές τους θείες μελωδίες και ύμνους, παίζοντας λύρα.

   Άλλοι πιστεύουν ότι έμεναν, κυρίως, στον Ελικιώνα, γι΄ αυτό ονομάζονταν επίσης Ελικωνιάδες.

  Φαίνεται ότι στα πολύ παλιά χρόνια ήταν Νύμφες των βουνών και των νερών, που σιγά σιγά όμως “προβιβάστηκαν” και απέκτησαν με τον καιρό συγκεκριμένες αρμοδιότητες.   

   Το θέμα των τραγουδιών τους ήταν πάντα η αρχοντική καταγωγή των θεών, τους οποίους υμνούν. Κυρίως όμως υμνούν τον Δία και το μεγαλείο του. Το πόσο στενά δεμένες ήταν μαζί του φαίνεται από το ότι τις αποκαλούσαν “Ολυμπιάδες”. Επίσης δόξαζαν με τα τραγούδια τους τους ανθρώπους και τους φημισμένους ήρωες. Το τραγούδι τους μάγευε το βασιλιά των θεών και των ανθρώπων, γέμιζε με ευφορία τις ψυχές όλων των θεών και γοήτευε ολόκληρη τη φύση.

   Ο Πλάτωνας αναφέρει τον εξής μύθο: Όταν γεννήθηκαν οι Μούσες και μαζί τους η ποίηση και η μουσική, κάποιοι θνητοί γοητεύθηκαν τόσο πολύ, που συνεχώς τραγουδούσαν· ξεχνούσαν να φάνε και να πιούνε κι έτσι πέθαιναν σιγά σιγά, χωρίς να υποφέρουν. Απ’ αυτούς κατάγονται τα τζιτζίκια, που είναι προστατευόμενα των Μουσών και που συνεχώς τραγουδούν ξεχνώντας πείνα, δίψα και κούραση, μέχρι να πεθάνουν. Τότε πηγαίνουν στις Μούσες και τους λένε τα ονόματα των πιστών τους οπαδών, που είδαν στη Γη κατά το σύντομο πέρασμά τους.

Μια άλλη εκδοχή λέει πως οι Μούσες γεννήθηκαν, επειδή ο Δίας, που γιόρταζε το γάμο του, ρώτησε τους καλεσμένους του, τους άλλους θεούς, αν τους έλειπε τίποτα. Εκείνοι τότε του απάντησαν πως θα έπρεπε να φτιάξει κάποιες θεότητες που θα υμνούσαν τον Δία με στίχους και μουσική αντάξια των κατορθωμάτων και του μεγαλείου του. Ο Απόλλωνας, μάλιστα, διεύθυνε τη χορωδία τους, γι’ αυτό και ονομαζόταν Μουσαγέτης - “ηγέτης”, διευθυντής των Μουσών.

  Οι Μούσες έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, ίχνη της λατρείας τους βρέθηκαν στην Πελοπόννησο, τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη, όπου μάλιστα λεγόταν ότι είχε γίνει ο αγώνας τραγουδιού μεταξύ Μουσών και Σειρήνων. Επικράτησαν φυσικά οι πρώτες, που τιμώρησαν τις φαντασμένες Σειρήνες, κόβοντας τα φτερά τους, εκείνες έπεσαν στη θάλασσα και πνίγηκαν. Ακόμη τις τιμούσαν και σε πολλές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας (ελληνικές αποικίες της Κάτω Ιταλίας και Σικελίας), ενώ στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου είχε ιδρυθεί στα χρόνια μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου το “Μουσείο”, ένα φημισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα, με διευθυντή του τον αρχιερέα στην υπηρεσία των Μουσών.

   Στα έργα του Ομήρου, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, οι Μούσες, ως θεές της ποίησης, κατέχουν πολύ σημαντική θέση.  Όταν ο ποιητής αρχίζει την αφήγηση του κάθε έπους, ζητά από τη Μούσα να τον βοηθήσει. Οι Μούσες τα ξέρουν όλα και τα έχουν δει όλα, πρέπει λοιπόν να τον βοηθήσουν να θυμηθεί γεγονότα του παρελθόντος, που ο ίδιος έχει μόνο ακουστά και που ο νους του αδυνατεί να συγκρατήσει. Στα ομηρικά έπη, λοιπόν, εμφανίζονται, πάνω απ’ όλα, ως θεότητες της Μνήμης.

   Είτε όλες μαζί, ως μια ενιαία ομάδα, είτε η καθεμιά ξεχωριστά, οι Μούσες συμβόλιζαν το μεγαλείο της τέχνης· το ωραίο όχι μόνο στη μορφή, μα και στο περιεχόμενο. Είναι φωτεινές και ήπιες μορφές που μέχρι σήμερα προσωποποιούν την παρηγοριά που φέρνει η τέχνη και η ηθική στη ζωή των ανθρώπων, καθώς και την ομορφιά που της δίνει.

Ραφαήλ-Δημήτρης Πρίντζιος Ε1, Δήμητρα Ζαφειροπούλου ΣΤ1

 

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ

Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη “Τα 24 παιδιά της Καλομάνας”

(εκδόσεις “Πατάκης”)

 

Ευγένιος Τριβιζάς “Ούτε γάτα ούτε ζημιά”

(εκδόσεις “Κέδρος)

 

Μαρία Βελετά-Βασιλειάδου “Το νεφοσυννεφάκι”

(εκδόσεις “Μικρή Μίλητος”)

 

Αγγελική Βαρελλά “Πώς λέγεται η λέξη μητέρα”

(εκδόσεις “Μικρή Μίλητος”)

 

Μάκης Τσίτας “Η Δώρα και ο Οδυσσέας”

(εκδόσεις “Ελληνικά Γράμματα”)

 

Νίκολα Μπάξτερ “Ο γύρος του κόσμου σε 80 παραμύθια”

(εκδόσεις “Καστανιώτης”)

 

Σοφία Χατζηκοκολάκη “Επαγγέλματα που δεν υπάρχουν πια”

(εκδόσεις “Κέδρος”)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ

Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη “Στις

ρίζες της λευτεριάς”(εκδόσεις “Πατάκης”)

 

Σοφία Παράσχου “Και οι κακοί έχουν ψυχή”

(εκδόσεις “Ψυχογιός”)

 

Τζέιμς Μπάρι “Πίτερ Παν και Γουέντι”

(εκδόσεις “Πατάκης”)

 

Ζωή Βαλάση “Ο γενναίος Γιάννης”

(εκδόσεις “Κέδρος”)

Σειρά “Μεγάλες μορφές της Επιστήμης

και της τέχνης”

(εκδόσεις “Πατάκης”)

 

Ιούλιος Βερν “Μιχαήλ Στρογκόφ”

(εκδόσεις “Κέδρος”)

 

Κίρα Σίνου “Άννα και Θεοφανώ-Πριγκίπισσες στα ξένα”

(εκδόσεις “Κέδρος”)

 

ΑΝΕΚΔΟΤΑ

ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ:

Δασκάλα: Τι είναι πιο κοντά Μπόμπο. Η Κίνα ή το φεγγάρι;

Μπόμπος: Το φεγγάρι φυσικά.

Δασκάλα:Μπα; Και από πού το κατάλαβες;

Μπόμπος: Μα αφού το φεγγάρι το βλέπουμε, ενώ την Κίνα όχι!

 

ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΠΑΛΙ:

Δασκάλα: Μπόμπο, κλίνε μου μια αντωνυμία.

Μπόμπος:Αντωνυμία, αντωνυδύο, αντωνυτρείς……..

Χριστίνα Κουσκουρίδου Ε2

 

ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

Πώς λέγεσαι παιδί μου;

-Βασίλης.

-Και τι είναι η πατρίδα παιδί μου;

-Η μάνα μας στρατηγέ.

-Μπράβο παιδί μου, στη θέση σου. Έλα εσύ παιδί μου, πώς λέγεσαι;

-Χρήστους κύριι στρατηγέ.

-Λοιπόν Χρήστο, τι είναι πατρίδα;

-Η μάνα του Βασίλ στρατηγέ!

                        Κωνσταντίνα Θώμου Γ1

ΜΕΤΑΞΥ ΓΕΙΤΟΝΩΝ

-Μαρία, είδες μήπως το καναρίνι μου που ήταν στο μπαλκόνι;

-Όχι Ελένη, αλλά είδα τη γάτα που κελαηδούσε!

Χρήστος Δουρμούσης Ε3

 

ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ